Hatsjoe! Nee ik heb geen Corona, ik moet gewoon niezen. 

Hoe divers de wereld is, de mens, de manier van denken, handelen en werken. Dat heeft Corona ons wel bewezen. Ook een enorm groot verschil hoe mensen de Corona tijd beleefd hebben. Totaal andere werelden. 

We hadden een prachtig voorjaar. Mensen die bij een werkgever in dienst zijn kregen uitbetaald en konden dagelijks met hun bootje het water op. Genieten van een lange vakantie. Bijkomen. Hoe heerlijk is dat als je dat meemaakt. Helemaal uitgerust. Velen hebben dat goed gedaan. En dat is mooi om te zien. 

Het heeft ook velen inzicht gegeven tot het ondernemen van andere stappen. Zo zag ik om mij heen mensen die zich lieten omscholen. Een vriendin die nu volop in een studie is gedoken voor een heel ander vak als waar ze uit vandaan kwam. Een vriendin die leerde dat ze een veel leuker mens was door 4 dagen te gaan werken in plaats van 5. Een vriend die door het thuis zitten de rust toeliet en besefte dat hij al heel lang met een burn-out loopt en er nu volledig aan toegeeft. Vrienden die bezig zijn om nu for once and for all hun jarenlang gewenste wereldreis te plannen zodra het allemaal weer mag. 

Gepensioneerden die in dezelfde wereld bleven. Want daar veranderde er niet veel. Los van het feit dat je wel “effe een tijd niet je kinderen of kleinkinderen mag knuffelen” …. en dat is zwaar. Zo onlogisch. 

Dan hebben we het nog niet eens over de mensen in verzorgingstehuizen die maandenlang op hun kamer zaten en niemand zagen. Schrijnend en ondenkbaar. Hoe leuk was het dat er door het hele land zoveel tuinconcerten gegeven werden zodat ze iets hadden om naar uit te kijken. 

In weer een andere wereld was er veel meer stress vanwege een ontbrekend inkomen. En dat is best spannend. 

Zzp’ers die uiteindelijk en gelukkig een uitkering kregen maar ook veelal niet voldoende was om de vaste lasten te dragen. Horeca die van alles wilt doen om draaiende te blijven met het max aantal gasten wat lang niet op kan tegen de reguliere inkomsten met een vol terras en de partijen die ze hebben. 

Horeca die te klein zijn om überhaupt aan de 1.5 m regel te kunnen voldoen en dus sinds maart nog steeds hun deuren dicht hebben. Of het andere uiterste: de regels aan hun laars lappen, het erop gokken om de centen te verdienen. Ergens snap ik het ook nog. Je bent er klaar mee. Je wilt je tent open gooien, omzet maken, je klanten weer zien, reuring om je heen voelen, geld op je bankrekening. Ik snap het als geen ander, want deze zelse aap mist die reuring net zo erg. Maar het kan niet. We willen die verantwoording toch niet dragen? Dat moet je niet willen. 

Ja, er werd heel veel gepuzzeld. En nog steeds want Corona is er voorlopig nog wel even. 

Ze was even naar de achtergrond verdwenen, uit het zicht. Corona “was weg”. De zomer werd “gewoon” beleefd. De stranden lagen hutje mutje vol met mensen. Nederland genoot op de terrassen. Velen vertrokken ook naar het buitenland. Veel Toeristen kwamen naar Nederland. Kermissen mochten weer, op aangepaste wijze. Vele horeca die dichtbleven tijdens deze kermisdagen. Met een boel “borrels” in achtertuinen als gevolg. De anderhalve meter afstand was her en der nauwelijks zichtbaar. Als mens wilden we elkaar weer opzoeken. Het had lang genoeg geduurd. En Corona was weg. De ziekenhuizen waren immers leeg. 

Niets was minder waar. Corona was nog very-much-alive. En dat is gebleken. Want eind juli naderde, en als een aal glipte ze zachtjes overal tussendoor, stak ze weer wat haardjes aan, en was er al snel weer gedonder aan de gang. 

September is aangebroken. De “R” is weer in in de maand en die blijft ook nog wel even…8 maanden om exact te zijn. Met andere woorden; de veRkoudheid en Reguliere gRiepgolven komen er weer aan die we elk jaar hebben, alleen schiet nu iedereen in paniek bij elke Hatsjoe die ze horen, want “je hebt waarschijnlijk Corona” en ik wil niet dat je mij aansteekt!

Blijf kalm mensen. Houd je aan de regels en doe normaal. Soms is het ook gewoon een griepje, vooral in deze tijd van het jaar. Iemand moet soms wel eens “gewoon” niezen in de pissende herfst waarin we allemaal lopen te blaffen weken, soms maandenlang. Maar, wees wel zo wijs en laat je dan even testen voor je medemens. Kan geen kwaad toch? 

Hoe lang dit nu nog duurt, geen idee. Het mag van mij over zijn. Hoe langer dit duurt hoe meer pessimistisch ik wordt voor volgende zomer. Want het heeft tijd nodig om allemaal weer bij elkaar te mogen komen, naast elkaar te springen en feesten. Tijd om een vaccin voor de hele wereld te produceren, nadat er daadwerkelijk eentje is gevonden en eerst 100.000 keer getest is.

Tijd nodig om de hele wereld te vaccineren. En dan heb ik t nog niet eens over de periode die ons nog staat te wachten over het welles-nietes verhaaltje en wie zich wel of niet wilt laten inenten. Met als laatste: het indalen. Dat alle vaccins goed in de mens zitten. Dat we het vertrouwen weer hebben. Dat we weer normaal mogen doen. 

Voor we op dat punt zijn met alles bij elkaar spreken we over maanden… minimaal. Dan mag er nu toch wel wat gaan beginnen willen we volgend jaar juni alles weer op kunnen pakken. Of het gaat lukken? Ik vraag het me af. Ik hoop het van harte natuurlijk. 

De donkere daagjes komen er zachtjes weer aan. Allemaal weer binnen. Misschien werkt dat het beste. Winterslaap. De zorg en hulpverleners hun werk laten doen, zonder al die zomerse feestjes waar we met zijn allen op schoot kruipen en als sardientjes in veel te kleine overvolle kroegen staan. 

Nee gewoon even herfst en winter in stilte. Met grote hoop op goed nieuws. Niet als lichtpuntje, maar als dikke vette schijnwerper tijdens de donkere dagen, met een mooi vooruitzicht op het nieuwe jaar. Als de R uit de maanden verdwenen is, en we weer naar buiten mogen. Maar dan meteen op de “normale” manier. 

Zullen we dat maar doen dan? 

Ik teken ervoor. 

Liefs, X

1 corona zoveel werelden Blog