En dan nu even een zoet bericht. Zie het als een soort brief aan papa.

Zo nu en dan, eens in de zoveel jaren, schrijf ik een bericht over hem. Of het nou op vaderdag is of gewoon, zoals nu, op een willekeurige dag in the middle of September… soms moet dat even. 

Alle eer aan deze man

Als hij er niet was geweest… nou ja, dan was ik simpelweg natuurlijk ook niet geboren. Of wellicht in een andere ziel en persoon op deze wereld terecht gekomen. Had ik misschien helemaal geen feeling met muziek. Who knows what i would have become. 

Maar dat maakt niet uit. Want deze man is er dus wel. Samen met de liefste moeder die er bestaat heeft hij mij op de wereld gezet.

He brought music in my life. 

Toen ik kind was, klein meisje, was hij voor mij al mijn grote held. Keek ik naar je op zoals een klein meisje naar haar papa kan kijken. Als hij thuis kwam midden in de nacht van een optreden liep ik stiekem naar beneden en kwam ik naast hem zitten en dronk een kopje thee… net als hem, zonder suiker. Papa was mijn muzikale voorbeeld in alles. Ik wilde wat hij deed. Hij is mijn leermeester geweest en nog steeds in vele opzichten. Hij heeft mij een stem gegeven en mij de kneepjes van het vak geleerd. Voor altijd muzikaal met elkaar verbonden. 

Papa had in mijn kinderjaren geen idee dat ik zo graag muziek wilde maken. Ik zei er ook niet zoveel over. Behalve dan dat ik meedeed aan de jaarlijkse kinderplaybackshow bij ons in de stad. Maar dat ik er daadwerkelijk meer mee wilde doen en droomde over een beroemde zangeres worden… nee… dat wist hij toen nog niet. Pas op het moment dat ik zei dat ik was aangenomen in mijn eerste bandje terecht kwam zo rond mijn 20e zag hij dat dit nog wel eens langer aan kon houden dan hij dacht, heeft hij mij toen verteld. 

Hij heeft me begeleid vanaf de eerste playbackshow tot mijn volwassen optredens. 

Ik kreeg van hem mijn allereerste microfoon (Dat die inmiddels stuk is en mijn 2 zoontjes die als speelgoed microfoon gebruikten en daarmee vorig jaar op een haar na het voorraam niet wisten te mollesteren… daar hebben we het niet over).

Na lang centjes gespaard te hebben nam ik pap mee naar de muziekwinkel op mijn 17e om een acoustische gitaar uit te zoeken. Ik wist totaal niet waar ik moest kijken. Pap, welke moet ik hebben? De kleur wist ik wel. Maar helaas was dat type nog niet handig voor een beginner. “Heb ik weer” dacht ik. 

Maar ik luisterde braaf. Ik zocht er een gitaartas bij en een standaard. Eenmaal alles uitgezocht zei hij: “leg jij het alvast maar in de auto griet”. Hij was immers nog in gesprek met de winkeleigenaar (over muziek natuurlijk). 

Eenmaal weer terug in de winkel liep ik naar de kassa waar ik mijn gespaarde centjes neer wilde leggen op de toonbank om alle spulletjes af te rekenen. Pap lag zijn hand op mijn schouder en fluisterde in mijn oor “het is al betaald lieverd, dit krijg je kado van mij”. 

Papa vond het maar wat geweldig dat zijn dochter iets met muziek wilde gaan doen. Niet wetende hoe serieus ik hier in verder zou gaan en het niet alleen bij een ‘hobby’ zou laten. 

Op het moment dat ik dit schrijf bedenk ik me, dat als het andersom was geweest, pap voor de grap zou zeggen: “had ik dat geweten dan had ik een duurdere uitgezocht” 😂. 

Maar goed, ik had dus centjes over! Daarvan besloot ik mijn gitaarlessen van te gaan betalen, welke de komende drie jaren trouw zouden volgen.

Tot dat stomme fingerpicking en getokkel en weet ik veel wat nog meer er bij kwam kijken, en ik steeds meer behoefte kreeg om dat kreng uit het raam te gooien dan erop te spelen. 

Hij heeft jarenlang in de hoek gestaan.
Stond heel mooi hoor in de woonkamer. Ik stofte hem ook wekelijks af enzo. Je zou echt denken dat er elke week braaf op werd gespeeld. Maar niets was minder waar.

Het volwassen leven was begonnen. Er werd full-time gewerkt en andere sociale zaken vond ik ook belangrijk. Plus het gegeven dat ik zingen ook gewoon nog het allerleukste vond. 

Dat neemt niet weg dat die gitaar mij nog altijd heilig is. Ik heb hem van pap gekregen. Ik ben wel weer van plan het op te pakken. Dat gaat zeker komen. De jaren verstreken en het zingen bleef ik altijd doen. 

Het was ook pap die mij de kans bood om mijn eerste optreden met hem mee te spelen. In diverse regionale kroegen gaven hij en zijn collega’s van hun band Paradise, mij de kans om ervaring op te doen.  Microfoon ervaring, podium ervaring en zingen voor publiek. 

Tot aan het grote podium aan toe, voor groots publiek…maar daarover meer in mijn volgende blog. 

Het is hij die mij de muziek bracht. Hij die als geen ander weet hoe het voelt om daarmee bezig te zijn en wat het met je doet. Die als geen ander begrijpt hoe mensen nog steeds niet snappen dat het je beroep kan zijn en we niet aan het hobby’en zijn (serieus mensen…we zijn geen muzikant”JE” en we zitten niet in een “hobby-band”JE”). 

Hij die altijd aanwezig is tijdens mijn solo optredens en zo vaak mogelijk bij de optredens van onze band, waar ik samen met mijn broer en nog 4 fantastische vrienden in speel. Nog niet eens te spreken over het papa-dochter duo welke wij samen hebben.

Die lieve pap, die ik vorig jaar op had gegeven voor The Voice senior. En ik vervolgens een paar maanden later in de studio stond, achter het welbekende raam met onze fam. en hij op moest voor de blind auditions. Waar ik mij bedacht; och lieve hemel…. wat heb ik jou toch aangedaan! Je bent zo nerveus! Nu sta je hier en straks draaien die stoelen niet ! Hoe lullig zou dat zijn??? Ik had alle vertrouwen in jou, anders had ik je nooit opgegeven. Gelukkig waren de juryleden het ook met mij eens en draaide Marco Borsato en Frans Bauer voor jou. 

Een mooi avontuur volgde en je genoot van alles. Je hebt het tot de finale geschopt en daar mag je trots op zijn. 

Ik ben trots op jou. 

Music really was your first love. Je bent altijd aan het (be)denken. Altijd in je hoofd aan het organiseren; Stel nou he… stel nou dat…. we dit kunnen doen. Of dat kunnen doen. Of “ik zou zo graag nog ns….”. Het wemelt van de ideeën in je hoofd en je brengt er zoveel mogelijk van in uitvoering. Het heeft geleid tot vele tribute optredens, solo optredens, optredens met je band. Van complete Hazes, Blues Brothers, Queen, Koos Alberts & Gypsy Kings acts tot concerten van The Beegees, The Eagles & The Cats. En dan vergeet ik ongetwijfeld nog een hele sloot andere dingen die je hebt neergezet.

Ik heb in mijn levensjaren nog nooit iemand ontmoet die zo op gaat in de muziek als jij. 

Een ouwe rot in het vak als dat je bent, die de gouden jaren hebt meegemaakt waar the Sky the limit was in de muziek. Toen de vijver nog groot genoeg was. Toen jullie nog sjouwden met loodzware apparatuur t.o.v. het lichte en digitale materiaal van vandaag de dag. Aanpoten was het. Karren duwen, kisten met kabels slepen, hele verdiepingen naar boven en weer terug via trappen om er vervolgens achter te komen dat er “toch wel een lift aanwezig was achteraf”.

Je kunt boeken schrijven over alle feesten, bruiloften, partijen en kermissen die je hebt meegemaakt. Het zal me niets verbazen als je dat ook nog gaat doen. 

Afgelopen zondag 13 september, gaf je een prachtig uitverkocht tuinconcert, buiten op het terras van Kasteel Radboud in je eigen thuishaven. Ook een droom, een wens van jou. En je deed het. Je realiseerde en organiseerde het. Met een zwoel zonnetje, een strak blauwe lucht en een uitzicht van het ik jou daar over het IJsselmeer met de kabbelende zeilbootjes die voorbij kwamen, vond het concert plaats. Hoe mooi! Of op zijn West-Fries gezegd;
“wie heb ‘t?”.  Jij hebt het… in je eigen Medemblikkie waar je zo dol op bent. 

Samen met jouw Voice Senior collega’s mocht ik dit met jou delen. 

En aanstaande zondag doen we dat nog een keer over. 

En het leuke is, je bent nog lang niet klaar. Door de jaren heen veranderen er dingen. Worden je wensen en ambities anders. Sla je andere wegen in, in de muziek. Maar altijd weer even succesvol. 

Benieuwd wat er nog meer komen gaat. Maar wat het ook is, ik blijf je grootste fan.

Tot zondag pap!
Zin in! Liefs, X